एकेकाळची मैत्री

अगदी कालपर्यंत हे सारे माझे मित्रच होते
पेंद्यासुदाम्यासारखी, साथ निभावत होते।। १ ।।

माझ्या डोळ्यात अश्रू, जर आघात यांना झाला
अनोख्या मैत्रीचा असा, प्रत्यय मीही दिला ।। ३ ।।

गरुडाची झेप घेऊन मी, उडत होतो आकाशात
दिपवून टाकले जगाला, प्रतिभेच्या प्रकाशात।। ४ ।।

स्वप्न डोळ्यात घेवून, शिखर जेव्हा गाठले
माझे यश पाहून, हे मित्रच जास्त नटले।। २ ।।

खूपच उंच गेलो, अगदी ऐपतीपेक्षा
त्या उंच भरारीने मात्र , माझी झाली हि दशा ।। ५ ।।

वेळ नव्हती आली, पण काळ येवून गेला
जिवंत ठेविले तरी , पंखच घेऊन गेला ।। ६ ।।

सुखाच्या काळात होते , जिकडे तिकडे मित्र
आता दुःख वाटून घ्यायला, कुणी नाही कुत्रं ।। ७ ।।

आनंदाच्या क्षणी माझ्या, सोबत होते सावलीसारखे
काळरात्र मजवर येता, आज झाले पारखे ।। ८ ।।