अहंकाराचा वारा

{परम पूजनीय दादाजी यांनी अनेकदा हा दृष्टांत सांगितला आहे. मी त्यालाच कवितेच्या रुपात लिहिण्याचा प्रयत्न केला आहे.}


कुंभार कुणी सुजाण
इराण देशी वसे
भार वाहण्या गाढव एक
त्याच्या सदनी असे १

कुरूप ते गाढव एकदा
वाहून नेतसे भार
नवल घडले, तया पाहण्या
गर्दी दाटली फार २

उभे दुतर्फा जन मार्गी
अर्पिती पुष्पहार
मनास वाटले श्वापदाच्या
मजसीच हे नमस्कार ३ 

महत्ती माझी आज उमगली
गाढव चिंतीतसे मनी
गुणवत्तेचे मम प्रतिभेचे
मूल्य होतसे जनी ४

केसरी तुल्य काम माझे
हे विश्वहि मजपुढे सान
पद-प्रतिष्ठा माझीच मोठी
नातरी कुणास हा मान? ५

अशी हि मिरवणूक त्याची
मंदिरा-समीप आली
धन्याने भाडे घेवूनी
मूर्तीस उतरविले खाली ६

स्वतःस वळवून ऐटीत
खर तो निघता झाला
प्रसाद तेव्हाच चाबकाचा
धन्याने दिधला त्याला ७ 

"अरेरे!" फटकार्याने त्या
गाढव मनी विव्हळले
'मान मजला न इतुका होता
पृष्टीच्या पालखीस' हे कळले ८

'गर्व नसावा स्वतःवरती'
'गर्वाचे ते  घर खाली'
'साथ रामाची भुलू नये'
हि अक्कल त्याला आली ९